Ja daar ben je dan, in een verpleeghuis, relatief jong maar toch niet meer in staat om jezelf te verzorgen. Een ongeluk zit in een klein hoekje zullen we maar zeggen.

Daar waar je ooit door ons mooie land en vele andere landen reisde, reis je nu naar vooral de tuin van het verpleeghuis en als je bezoek hebt ook verder dan de tuin.

Pijn is een constante factor en persoonlijke zorg is een fysieke belemmering geworden. Niet alleen fysiek, door de pijn, maar ook een emotionele belemmering.

Emotioneel, omdat je ineens hebt moeten accepteren dat anderen in jouw privé zone komen, je zien op het kwetsbaarste van je leven. Voor tijdelijk is dat in een ziekenhuis tolereerbaar, maar op den duur komt dan de conclusie….het lukt helemaal niet meer zelf.

Dus na het ziekenhuis, komt de vervuiling en het gebrek aan zelfzorg en kom je na even thuis, toch in een verpleeghuis.

Dat is iets dat je uiteraard niet wilt, je hebt zo veel dingen nog die je wél wilt, dingen die je graag doet en plekken waar je zo graag heen wilt, dingen die helaas door het lot niet meer lukken.

Omdat het niet is wat jij in je hart en hoofd wilt, verzet je je tegen alle geboden hulp, je wilt het zelf doen, op jouw manier, op jouw tempo. En dat laat je uiteraard in je rouwproces tot acceptatie duidelijk weten.

Langzaam gaan we stap voor stap met alle zorgverleners, van een duidelijke nee ik wil het niet, naar een nou vooruit een ietsje beetje hulp dan maar.

Daar waar we je eerst niet mogen aanraken, mogen we later met duidelijke stappen en communicatie je duwen met je rolstoel.

Daarna met de nodige pijn en veel hoorbare frustraties mogen we je helpen met de zorg voor je benen, en een volgend stapje mocht ik je zelfs helpen met schone kleding. We kwamen tot de helft, maar het waren voor jou grote stappen. Stappen die uiteindelijk leidden tot het mogen helpen met douchen, tot het staan met een actieve lift omdat zelf opstaan gewoon écht niet gaat, tot zelfs het zitten in een douchestoel zodat je veilig en comfortabel kan douchen, het douchen deed je zo zelf, de rest kreeg je hulp.

Dat dit voor jou heel moeilijk is, dat dit ook echt in etappes uren duurt, dat is nu eenmaal zo.

Met geduld bouwen we vertrouwen, bouwen we aan acceptatie, en bouwen we langzaam aan een stukje methode die voor jou werkt. Steeds een stukje sneller en de drempel een stukje lager maken zodat het douchen straks misschien zelfs een plezier wordt.

En ondanks, de angst, de emoties, de frustraties, de pijn en ook écht de géne….

Bedankte je me voor de hulp en het heerlijke moment om te kunnen douchen.

En ik…bedank jou…voor het vertrouwen, en het toelaten van hulp.

Soms is de belangrijkste hulp toch écht…..geduld.