Ja deze term is toch echt wel veel gehoord in het verpleeghuis.

Of mensen nu kort of lang verblijven, oud of jong zijn en of ze nu cognitief nog 100% of ergens in de 30% zijn, het maakt niet uit. ze zijn er allen van overtuigd hier écht niet te horen.

Mensen zijn opgegroeid met het idee dat verpleeghuizen zijn voor “oude bejaarde mensen”

Wanneer ben je nou bejaard? ehm als je tegen de 100 bent en zeker nog niet met 28 of 96 jaar.

Als je vraagt of deze mensen zorg nodig hebben, ja zeker! of dat thuis nog zou lukken? nee dat denken ze allemaal niet.

De conclusie is dan toch vaak wel dat ze in i hun optiek in een andere woonvorm dan thuis horen, maar thuis voelen ze zich niet waar ze op dat moment zijn.

Waarom niet?

Omdat de medebewoners óók beperkt zijn, hulp nodig hebben, zorg nodig hebben en niet meer thuis kunnen zijn.

Mensen willen niet net als hun medebewoners zijn, ze zien geen aansluiting met elkaar, ja een negatieve aansluiting.

Een verpleeghuis is een confrontatie met wat niet meer kan, een confrontatie met je eigen gebreken en die confrontatie is gewoon een rouwproces.

Een afscheid van wat is geweest en gaan omarmen wat er nog wel is en kan. En dus zoeken we samen naar die dingen die nog wel kunnen.

Samen werken we aan welzijn en dan maken we in het verpleeghuis waar mogelijk gewoon een nieuw “thuis”, een plek voor nieuwe herinneringen.

Zorg is belangrijk, welzijn, voldoening, aansluiting en erkenning eigenlijk nog veel meer.