Nieuw in het verpleeghuis.

Waar ben ik?

Waarom ben ik hier?

Ik voel mij verward, ik herken het hier niet.

Ohja maar dat zijn wel mijn spulletjes. Nou dan zal het wel.

Weten mijn ouders wel dat ik hier ben?

Die moeten mij wel weer ophalen hoor.

Ohw hey, daar is mijn trouwfoto.

Maar waar is dan mijn partner? Waarom ben ik hier dan achter gelaten, want als je getrouwd bent dan hoor je toch samen te wonen?

Nee hoor zuster, ze zijn mij vast vergeten.

Zuster, het maakt mij verdrietig….verdrietig dat ze mij vergeten zijn. Ze hebben mij gewoon achter gelaten, hoe kunnen ze dat nu toch doen zuster.

Zuster je moet mij toch vertellen hoor wanneer ga ik naar huis?

Zuster, wanneer komt mijn vader?

Zuster, wanneer komt mijn partner mij ophalen?

Zuster, waar ben ik toch?

Zuster, waarom….waarom ben ik hier?

Zuster, wanneer ga ik naar huis?

Lieverd…dit is je thuis.

Ohwja…hier is mijn stoel.

Hier is mijn kast, die poppen zijn van mij, hey daar is mijn breiwerk, zullen we samen koffie drinken zuster?

Dementie het moment dat je juist datgene vergeet, wat je het liefst wil behouden.

Dementie….rauw, verwarrend, beangstigend en nooit voorspelbaar en vooral bij iedereen anders.