Ja een wat ongemakkelijker zorg onderwerp, I know🙈

Toch is het een belangrijk onderwerp van zorg vind ik. Het heeft een beetje een taboe in de zorg, we voelen ons er ongemakkelijk bij en willen er vooral geen getuige van zijn en ook niet toe faciliteren.

Ik vraag al jaren aan cliënten of ze zichzelf van onderen willen wassen of schoonmaken, uiteraard is adl zorg en toiletgang een flink intieme vorm van zorg, maar veel cliënten willen dat vaak nog graag zelf. Velen doen dat ook.

Zo ook ooit eens een cliënt die de wasbeurt wat verder bracht dan wassen.

Ik gaf een cliënt een washandje, cliënt begint netjes met bovenlichaam, gaat door naar de schaamstreek en terwijl ik een handdoek pak neemt de ademfrequentie toe, de snelheid van de armbeweging heeft dezelfde snelheid en de adem begint te piepen.

Oke ik wist van ongeremd gedrag, dit is het….al vind ik de term ongeremd gedrag discutabel wanneer je voor je zorg hulp krijgt en dus voor het goed ontkleden afhankelijk bent van hulp. Ik denk dat ik het vooral een behoefte uiting vind en al is het voor mij ongemakkelijk, het is het enige moment voor een cliënt dat het nog veilig kan…tussen de zorg door.

Het is even ongemakkelijk omdat ik er bij sta, dus ik geef bij de cliënt aan, ik ga vast even je inhalatie medicatie pakken hoor, volgens mij heb je die zo nodig. De cliént is veilig dus ik kan er even tussenuit piepen.

Bij terugkomst is de cliënt “klaar” met een paar glinsterende ogen, blosjes op de wangen en hijgend als een paard.

Uiteraard door het washandje ook superschoon nu.

Hijgend vraagt de cliënt om de inhaler, ik ben blij dat de cliënt nog ademt en de zorg gaat hierna verder alsof er niets gebeurd is.

Naderhand bedankt de cliënt.

De behoeften zijn er vaker, maar worden ruw onderbroken, het hoort niet, het mag niet en past niet. Het is niet netjes, niet rapporteren hoor, anders krijg ik op mijn kop van mijn familie.

Tja zeg ik, mensen vinden het wat ongemakkelijk, maar zou je het wat vinden als ik vraag of je tussen de zorg door even tijd voor jezelf wilt zodat het gewoon kan?

De vraag komt: vind je dat niet erg dan?

Nee hoor, als dat je gelukkig maakt vind ik het niet erg, dan pak ik vast de spullen en medicatie en kom erna weer terug.

Soms hebben mensen ook als ze afhankelijk zijn nog behoeftes die ze veelal écht zelf vervullen kunnen mits we de omstandigheden ook creëren.

Ik kom voor de adl, de cliënt die mag ook de zogenaamde zelfzorg, en dus ook de zelf “behoefte” zorg doen.

Het maakt mensen nu eenmaal gelukkig, het geeft een gevoel van eigenwaarde en tja… zolang ik er niet bij hoef te zijn en het “discreet en met respect” kan….

Waarom ook niet?

Veel cliënten hebben nog behoeftes, heel normaal, heel menselijk, laat ze dat ook weten als je merkt dat ze er zijn, praat erover en kijk naar mogelijkheden die passen bij je cliënt. Dat kan wel eens een positieve invloed op de cliënt zijn of haar welzijn hebben.