Op bezoek bij een van onze cliënten om een kopje koffie te brengen.

Ze was druk met haar terrasje op ruimen en voor die gelegenheid had ze dus haar bloempotten en tuintafel ed maar naar de woonkamer gebonjourd.

Hijgend en puffend vraagt ze of ik wil helpen want het lukt niet om de bij elkaar geveegde blaadjes rommel ook op te vegen.

Geen moeite en ik veeg de blaadjes op en ga daarna zitten in 1 van haar stoelen. Gezellig even aan de koffie.

Die momentjes helpen cliënten bij het thuis voelen op de eigen kamer.

Terwijl ik mijn kopje koffie in mijn handen heb komt er een wesp op mijn knie zitten waarop mijn cliënt zegt “KIJK, die wesp vind jou ook lief, net als ik!”

Ik inmiddels wat minder comfortabel en proberend niet weg te vluchten zeg “heel lief, maar deze zuster vind dit heel erg spannend, want deze zuster is allergisch voor wespen🙈”

Hierop antwoord de cliënt “nou als je heel rustig blijft zitten doet die wesp je niks en gaat vanzelf weg”.

Uiteraard heeft mijn cliënt gelijk hoor…maar pfieuw…deze zuster was heel erg blij dat de wesp afdroop naar buiten na een paar minuten.

De koffie heeft hierna met een hoop opluchting heerlijk gesmaakt en mijn cliënt vond mij heel erg dapper…al vond ik mijzelf meer een held op sokken, maar ach het was wel gezellig even en cliënt genoot van het stukje van buiten in haar woonkamer😉