Helemaal niet erg, want ik had echt zin in weer het werkroutine, de bewoners, de gezelligheid van mijn werkplekje en gewoon weer “normaal”.

En toch was vandaag alsof het mijn eerste schooldag was.

Bekend maar ships…hoe was het ook al weer.

Na een berg aan rapportages lezen, immers de bewoners, die avonturieren echt wel zonder mij verder, dus wat medicatiewijzigingen, bewoners die hun gymtalenten geoefend hebben op de grond met wat zichtbare herinneringen(oftewel de tijdelijke gratis blauw, paars, gele tattoo’s en de roodbruine, grilliger uitziende harde plekken die wat wondzorg behoeven).

Mensen die verbeterd en verslechterd zijn en een algehele samenhang die wat anders geworden is dan ik het heb achtergelaten.

Al met al vond ik het heerlijk om weer te starten maar man….het was echt net een 1e schooldag, de avond ervoor niet kunnen slapen, de vraag vergeet ik dit, dat, zus en zo niet, de ohwja en de ooohhhwww neeee! allemaal passeerden ze de revue.

En als je dan weer start, dan weet je alles, maar in je hoofd denk je, hoeeeee… was het ook al weer?

Dus halverwege de ochtend, ik had nog geen washand aangeraakt(gelukkig een top collega die dat wel deed ondertussen), zat ik met een werkplek vol, medicatiepleisters, medicatie, wondmiddelen, injectie voorbereidings restanten(injectie was al gegeven en opgeruimd), lege pillenpotjes en een berg werk chaos op mijn werkblad en in mijn hoofd…. eerst dus maar opgeruimd voor wat rust in mijn hoofd en terug overzicht!

Daarna de hele dag mijn stappen nalopend of ik écht alles gedaan heb en of ik niet iets vergeet.

Maar…. al met al het was het een lekkere 1e voor mijn eigen perceptie chaotische werkdag, alles is gedaan, het was bere gezellig en ik was echt hééél blij met een topcollega aan mijn zij😅

En de vakantie is voorbij dus de schrijfsels en werkavonturen komen weer regelmatiger terug😊