Ja….dat kleine zinnetje dat menig mens vanaf 2 jaar kan spreken en daarna vooral afdwingen. Een zegen en een frustratie tesamen.

Een zegen want het is de weg naar zeldstandigheid, maar vaak ook de frustratie voor degene die wacht tot het “eindelijk” gelukt is wat zorgt dat er verder gegaan kan worden.

Toch is het eigenlijk hét belangrijkste zinnetje in ons leven.

Het geeft ons eigen regie, zelfstandigheid en het motiveert ons om dingen te proberen en leren of….ja “behouden”.

Juist op latere leeftijd is deze eigenschap de essentie van ons leven, we willen zo veel mogelijk zelf blijven doen, zo lang mogelijk zelfstandig blijven en dat is belangrijk, want het niet meer zelf doen van handelingen betekent functieverlies.

Dus ja zorg krijgen betekent niet altijd dat dingen overgenomen worden, die zuster en die broeder die zijn dus geen alternatief voor het zelf uitvoeren….nee de meeste dingen doet een cliënt zelf, want overname = functieverlies.

Dus die zorgeverleners zijn allemaal, motivators, toejuichers, aanmoedigers, persoonlijke fans en begeleiders die je dingen die je kan, zélf laten doen, ook als het moeilijk is.

Dingen die écht niet meer gaan ondanks zelfhulpmiddelen zullen ze overnemen….maar overnemen is écht een allerlaatste stap.

En die zorgverlener is dus eigenlijk je persoonlijke coach die zorgt met de handen op de rug waar dat kan….en ja…voor een zorgverlener is zorgen met de handen op de rug heeeeeeel moeilijk, uit liefde voor de cliënt verwennen we soms namelijk iéts te graag door over te nemen😉