Bewoners aan de koffie met gebak en 1 van de bewoners is érg fanatiek in het helpen, zorgen voor anderen en deze bewoner was het niet eens dat 1 van de medebewoners de taart niet op at.

De bewoner besluit aan tafel te gaan zitten, pakt de vork van de medebewoner en wil de hap in diens mond stoppen.

Uiteraard deinst de medebewoner terug, want die zag deze actie niet echt aankomen.

De de bewoner met de vork in handen maant met een strenge blik, dat de medebewoner de mond open moet doen.

Verassend genoeg doet de medebewoner de mond open en eet de hap taart op.

Dit gaat een paar happen door, met treintjes, vliegtuigen en zelfs paard en wagen en dan mopperd de medebewoner die eten krijgt van de bewoner en is wel klaar met de taart.

Omdat de bewoner die eten aan het geven is geen genoegen neemt met wat er “op” is, zegt deze

“ik heb dit jaren bij mijn kinderen gedaan en nu loop jij als een 40 jarige vent te miepen om je bord leeg te eten, open je mond, je bord moet leeg!”

Ik schrik op van mijn genietmomentje over de situatie, want deze cliënt is de 40 al minimaal 50 jaar gepasseerd, maar meer nog, uit enige vrees voor de reactie van de medebewoner die ik verwacht. Deze laat nog wel eens onvrede duidelijk en fysiek merken, dus ik heb een beetje vrees voor escalatie van iets dat heel gemoedelijk leek.

Deze medebewoner zit enkel breed grijnzend te kijken, doet braaf de mond open en na nog 2 treintjes en een auto….is de taart op met een compliment van de bewoner, goed gedaan, zie je wel dat je het kan, volgende keer niet zeuren maar je bord leeg eten!

Het bordje en de vork worden vervolgens door de bewoner meegenomen naar de keuken, afgewassen met de hand en weggezet(oke wees gerust het bordje en de vork zijn hierna netjes in de vaatwasser gegaan😉)

Soms moet je dus ondanks dat het spannend is maar vertrouwen hebben dat dingen gewoon goed kunnen gaan….ook al is er een risico dat het anders kan lopen.