Koppigheid is mijn inziens willens en wetens en bewust een niet heel verstandige keuze maken.

In mijn werkveld hoor ik dan ook regelmatig voorbij komen dat iemand koppig is. Zou je ook zó maar denken natuurlijk, als telkens die rollator elders staat dan de eigenaar rondbanjert.

Of iemand eet zich een slag in de rondte en die broeken moeten steeds een maat groter of juist andersom, iemand valt steeds meer af omdat er niet gegeten wordt ondanks dat iemand volgens advies moet eten.

Of iemand moet medicatie maar vind dat zelf niet nodig dus neemt het niet.

Of de moeilijkste….het advies om niet meer auto te mogen rijden…dat advies is er een die zéker het ene oor in gaat en het andere nog vlugger weer uit met de autosleutels liefst in het contact.

Iedereen kent wel een zogenaamde “koppige” cliënt/bewoner.

Alle adviezen gelden vooral niet voor degene die het advies krijgen lijkt het wel en al ga je als zorgverleners en mantelzorgers op je kop staan, in de ogen van de “koppige” is het onzin.

Maar eigenlijk is het niet zo zeer koppig. Mensen zijn zich níet meer bewust van hun eigen vaardigheden en zien hun handelen niet meer als risico’s. in hun ogen kan het best want het ging altijd goed.

Het verlies van “het ging altijd goed” veranderd voor ons als zorgverlener en mantelzorger naar “je neemt gevaarlijke risico’s” maar de zogenaamde “koppige”bewoner of cliënt…die is zich gewoon van geen risico meer bewust…en dan moet je van heel goede huize komen wil je dat veranderen.

Dus ja…de een zijn koppigheid, is de ander zijn niet goed werkende risicoanalyse 😉

Maar helaas bij mensen die cognitief niet meer zijn zoals ze waren en horen te zijn…is dat heel normaal en niet iets wat je ze kwalijk kan nemen….

We zullen er dus in dit geval omheen moeten balanceren 😉