Ik denk dat ik deze vraag in de afgelopen tijd vaker gehoord heb dan in mijn hele leven.

Op een pg afdeling is onbegrepen gedrag uiteraard verre van ongewoon, maar het kan écht wel een belemmering zijn voor de betreffende bewoner, medebewoners, zorgmedewerkers, mantelzorgers en eigenlijk zelfs de maatschappij.

Niét iedereen is zich bewust dat de afdeling hun nieuwe thuis is en dat dan accepteren is al zeker een dingetje.

Nee hoor ik woon hier niet! Dit is niet mijn thuis! ik wil naar mijn moeder, waar is mijn vader?, ik moet naar mijn kinderen die zijn alleen en bang aan het huilen, waar is mijn man?

kunt u mij helpen? ik ben mijn man kwijt.

U moet mij helpen ik ben ontvoerd!

Ondertussen kan de zorg en iedereen die voet op de afdeling zet, geen voet verzetten zonder angstvallig vastgeklampt te worden met de vraag of ze kunnen helpen, de deur open doen, de politie bellen, of de brandweer om ons te helpen de deuren open te doen omdat we ingesloten zijn.

Op zich als zorgverlener vragen beantwoorden, jezelf herhalen(nee niet zo frequent zoals in deze), bewoners geruststellen, creatief antwoorden bedenken en de sfeer een beetje bewaken tijdens je zorgverlening is heel normaal, maar de intensiteit van afgelopen tijd deed wat met iedereen.

Het gaf wrijving…meer dan wenselijk is.

Iedereen (zorg, mantelzorg, alle bewoners) ondervond uitdagingen en dat resulteerde voor zowel bewoners als medewerkers in soms zeer ongewenste situaties/escalaties.

Dus afgelopen tijd waren wij als zorg én mantelzorgers sámen aan het zorgen, niet fysieke zorg, maar wel welzijn, want na een flinke uitdaging onder de bewoners, hadden we elkaar héél hard nodig!

Zo waren we als collega’s even van plek verwisseld door een ongewenste situatie, kwam ik onverwacht op de afdeling en had daar spontaan een groep aan welzijnsmedewerkers, huiskamermedewerkster, mantelzorgers en de psycholoog voor observatie zitten en dus was ik met 1 cliënt ontprikkelen buiten met een wandeling, was de psycholoog met onze vakantie woonkamer medewerker de lunch gaan voorbereiden, waren de mantelzorgers enkele cliënten een afleiding, praatje en een luisterend oor aan het bieden en de welzijnsmedewerker die ook nog iemand onder de arm mee nam. Ik heb in korte tijd niet zo veel mobiliteit en hulp op een afdeling gezien als die ene dag.

En ik ben intens dankbaar voor die samenwerking die ontstaan is.

Al was de aanleiding misschien echt geen fijn moment voor wie dan ook. Het leidde van een toegenomen zorgvraag, naar een bijzonder mooi en voor dat moment passend zorgaanbod en voor een signaal dat leidt naar een meer passende zorg.

Soms hoef je de hulp dus niet te vragen, soms heb je voldoende aan een dankjewel aan iedereen die de hulpvraag ziet en aanbied☺️

En ik heb diep respect voor het geduld dat iedereen afgelopen weken heeft weten op te brengen 😅

#dezorgvanmorgen =nu

#samenzorgen

#mantelzorg

#samenkleurgevenaanwardevolleven

#coloriet