Wie kent het niet in de zorg?!

Het start met 1 iemand die ziek is en al snel heb je een hele afdeling aan bewoners en collega’s die de snuffels, puffels, kuchels en snotters en alles erbij hebben.

Niet tof, want tja…hoe graag we ook willen….zorgverleners zijn helaas niet immuun en zeker niet misbaar.

1 collega te weinig en je rent je uit de sloffen.

Op een pg afdeling geeft het vooral onrustige bewoners als er ineens een vreemde komt, op een somatische afdeling….vertraagt alles zo hevig dat de laatste uit bed komt als de eerste er soms al weer in gaat voor de middagdut.

Geen enkele zorgverlener is dus onmisbaar, of die nu goed of minder goed is, langzaam of snel of lief of streng….iedereen is nodig van zorgassistent tot verpleegkundige en arts.

Dus bij ziekte….is het heel fijn als er hulp komt, al is het maar eventjes, al is het maar voor 1 cliënt, of alleen maar voor het delen van de medicatie.

En vandaag was het mijn beurt om in te springen elders…mijn afdeling uitgeleend aan de vaste andere collega’s samen met de woonkamer medewerksters….en ik….ik startte de ochtend op een onbekende afdeling omdat daar niemand was door ziekte.

En zo kon degene die voor de zieke collega opgetrommeld was, zonder moeite de afdeling terug overnemen en kon ik naar mijn eigen honk terug.

Het is ongemakkelijk op een onbekende afdeling te staan, misschien zelfs spannend, het is zoeken naar alles, van zoeken naar het brood tot zoeken naar wie welke bewoner is (nee ze komen niet met een naam op hun voorhoofd).

En toch hoe spannend en ongemakkelijk ook, het zorgt dat een collega ziek kan zijn, dat er ruimte en rust voor elkaar komt en dat er voor iedereen balans is…immers de boog kan niet altijd alleen maar gespannen staan.

In de zorg, vang je elkaar op, niet omdat het moet, niet omdat het altijd leuk is, maar gewoon omdat je elkaar nodig hebt, welke functie je ook hebt.

Zorgen voor een ander vereist dat je zorgt voor elkander, anders houd niemand het vol….hoe leuk het ook is!

Balans…dat doe je samen, voor elkaar!