Ja 1 van onze bewoners is er heilig van overtuigd dat wij een hoop dingen niet kunnen, al hebben we al vaak genoeg het tegendeel bewezen….al mopperend en al frustrerend beklaagt hij zich over allerhande dingen die hem zelf niet meer lukken omdat hij het niet meer begrijpt…en als hij het niet begrijpt…nou dan kunnen wij het al helemaal niet begrijpen in zijn beleving.

Immers jarenlang was hij zelfstandig en eerlijk is eerlijk ook gewoon slim, dus als je onthouden hebt dat je zelf altijd meer kon dan een ander, dan is bij iemand met dementie de logica dat als ze het zelf al niet snappen, de ander dat al helemaal niet kan snappen. Daar zijn ze dan ook moeilijk anders van te overtuigen.

De dingen die wij niet begrijpen varieëren als gevolg van de dementie dus, van niet weten hoe we de wc door moeten trekken, niet weten hoe we schoenen aan moeten trekken tot niet weten hoe we de tv aan moeten zetten en het scheerapparaat schoon moeten maken.

Zodra we maar een vinger richting een poging doen dan horen we op gefrustreerde corrigerende toon “doe dat nou niet, dat gaat nooit goed komen!)

Ondertussen zijn wij al bezig en voordat de bewoner uitgesproken is, is de wc doorgetrokken, zijn de klittenbandschoenen zonder moeite, maar mét protest aan de voeten gegaan, staat de tv op zijn favoriete zender(youtube) en is ondertussen ook het scheerapparaat weer in elkaar gezet en werkend gemaakt.

En ondanks onze bewijzen…bij een met het verkeerde been uit bed dag, kunnen wij het écht wederom niet en mogen we het opnieuw bewijzen.

En ja in de zorg….ben je van alle markten thuis, van wc doortrekken…tot tv aanzetten en van scheren tot scheerapparaat schoonmaken en repareren, en een eindeloze lijst er nog aan toe te voegen.

Een ding scheelt….als we aangetoont hebben dat we het écht kunnen, ben je die dag helemaal de beste zuster van de afdeling en is hij glunderend trots dat het je gelukt is, maar ook intens gelukkig dat zijn “probleem” is opgelost!