Een verhaaltje uit de thuiszorg

Je woont op de begane grond, gelijkvloers en ik kom voor je medicatie.

Je bent heel erg slechthorend en slaapt graag uit, in eerste instantie bel ik aan, je hoort het niet en bent duidelijk nog niet wakker want de deur is nog niet open.
Ik klop op het raam van de keuken, maar helaas ook daar reageer je niet op dus ik besluit om te lopen, hier heb je toestemming voor gegeven dus ik ga naar je slaapkamer raam.

Je slaapt nog, ik zie je liggen want je houd altijd een kiertje van je gordijn open.
Ik tik op het raam , je hoort het niet, ik klop wat harder maar geen resultaat, dus ik besluit om je te bellen want je telefoon staat naast je.
Ik bel, de telefoon gaat over, de eerste keer hoor je de telefoon niet.
de 2e keer hoor je hem wel, je rekt je uit en ik zie je denken waar het geluid vandaan komt.

Dan zie je het oplichtende schermpje van je dect telefoon. Je twijfelt wat je er mee moet maar besluit de telefoon te pakken.
De telefoon was inmiddels gestopt met rinkelen dus ik bel opnieuw.
Je kijkt met een verwarde blik naar de telefoon, naar de knoppen en meer gebeurt er niet, je snapt oprecht niet wat de bedoeling is van de telefoon, het apparaat zegt je op dat moment helemaal niks, het is raar, geeft licht en is eng…Je legt het toestel neer en gaat weer liggen met je rug naar mij toe.

Ik probeer het nog 1 keer, ik bel je wederom, hopende dat je hem weer pakt en omdraait.
Ik heb geluk, je pakt het toestel, maar snappen doe je hem nog steeds niet, je kijkt er enkel naar, dit keer besluit je hem aan de andere kant neer te leggen, ik klop op het raam hopende dat je dat hoort en mij ziet staan.

Helaas, je ziet mij niet, wel besluit je op te staan, ik hoop dat je mij per ongeluk ziet bij het raam.
Je komt naar het raam lopen om de gordijnen open te doen, je ziet me niet, tot ik wederom klop op het raam, je schrikt en valt bijna, maar gelukkig herken je mij wel, dus je doet je slaapkamer deur open en vraagt….wat doe jij nou hier dan? Was de voordeur niet open?

Nee, de voordeur was niet open zeg ik, de cliënt zegt “nou gelukkig heeft dat gekke geluid makende en lichtgevende ding (de telefoon) mij wakker gemaakt dan, ik snap er niks van, kan jij kijken waarom dat ding licht geeft en geluid maakt, anders moet ie maar weg want ik moet geen herrie dingen in huis.
Maar ik ben wel blij dat jij er weer bent hoor zegt ze geruststellend naar mij.

De cliënt had geen idee meer wat de bedoeling was van een telefoon.
Andere apparaten waren al niet veel beter en de cliënt verhuisde dus ook spoedig naar een intramurale setting omdat er steeds minder begrepen werd.