Ik denk niet dat ik deze gauw vergeet uit de thuiszorg, al is ie al wat jaartjes terug.
Ik had weekenddienst en het was donker.
Zaterdag was ik al bij deze cliënt geweest, en hij was de laatste cliënt in de avond.
We hadden even gekletst die zaterdag en nu ging ik er weer naartoe, immers het was dezelfde avond route.
De zondag avond was niet anders, ik deed de zorg en we maakten een praatje.
Dit keer kwam de cliënt terug op iets wat ik volgens hem de dag ervoor gezegd zou hebben toen ik naar huis ging.
Client vroeg mij of ik nou die zaterdag nou helemaal alleen thuis zou zijn geweest zonder iemand thuis….oke, geen idee waar die die vandaan toverde maar ik ben al een flink aantal jaar gelukkig getrouwd en deel dus echt mijn huis én bed.
Dus ik zeg tegen mijn cliënt dat ik mijn man thuis had dus zeker niet alleen was.
Hierop komt cliënt wat verrassend uit de hoek en zegt
” oke, dan is het goed, want een jonge knappe vrouw als jij hoort echt niet alleen thuis te zijn hoor, anders kom je maar bij mij slapen”. Mijn cliënt haast zich wel er achteraan te zeggen dat ik dan in de logeerkamer mag en dat ik de deur op slot zou mogen doen, maar hij wilde mij zoals hij zei wel beschermen…..een vrouw zou nooit alleen mogen zijn.
Nadat ik enigzins mijzelf van de verbazing ontdaan heb, heb ik maar aangegeven dat ik het heel lief vind maar dat mijn man het waardeerd als ik thuis slaap en dat ik nooit alleen ben want onze witte herder geeft écht voldoende bescherming (die taak neemt ze zelfs iets te serieus naar mijn mening). Mijn cliënt hoeft zich dus geen zorgen te maken want ik ben veilig.
De teleurstelling van mijn cliënt dat ik zijn voorstel afsla….. heb ik maar even naast mij gelegd, ik heb mijn cliënt welterusten gewenst en dook een half uur later heerlijk veilig mijn bedje weer in met de waakhond in de woonkamer