Zorg in de stervensfase is indrukwekkend, intensief en gaat gepaard met enorm veel ongemak, vaak veel pijn en de nodige dilemma’s.

Ondanks dat is zorg geven in de stervensfase, mooi, rauw, puur en zeer complex op alle fronten van de zorg.

De fase met met een eigen zorgpad, namelijk het zorgpad stervensfase.

Als zorgverlener is dat het moment waarop je zorg verleent die oncomfortabel is:

Zorg die pijn doet, zelfs soms door de medicatie heen.
Zorg die je uitvoert als er niemand anders bij is vanwege het discomfort.
Zorg die je soms het liefst niet laat zien aan de omgeving.
Zorg die tijd kost om het comfortabel te maken.
Zorg waarbij comfort als prioriteit boven gezondheid is komen te staan.
Zorg die vraagt om waardigheid.
Zorg die vooral vraagt om dingen te laten voor wat ze zijn om comfort te waarborgen.
Zorg die vraagt om tijd en ruimte.

Zorg die vraagt om gesprekken:

Zorg gesprekken
Moeilijke gesprekken.
Intensieve gesprekken.
Keuze gesprekken.
Mooie gesprekken.
Verdrietige gesprekken.
Herinneringen aan het leven naast het bed en weg van het bed( mooie en minder mooie herinneringen)
Afscheidsgesprekken naast het bed.
Familiegesprekken.
Vraaggesprekken.

Voor familie betekent dit:

Emoties die alle kanten op gaan.
Iemand die je dierbaar is zien lijden.
Accepteren dat het oncomfortabel is.
Gevoel van machteloosheid.
Heel veel regelen.
Heel veel vragen.
Toekijken en afwachten.
Het er moeilijk mee hebben.
Afscheid nemen.

Voor de zorgvrager betekent dit:
Pijn.
Angst
Lichamelijk ongemak.
Discomfort.
Machteloosheid.
Toe geven aan emoties.
Je géne accepteren.
Overgave.
Toegeven aan je einde.
De laatste dingen zeggen.
Hulp accepteren.
Het ongemak accepteren.

Afscheid nemen.

Samen:

In deze laatste fase, rauw en intens passeren alle emoties, stelt iedereen zich wat kwetsbaarder op, is er tijd en aandacht voor alles wat er is, was en nog gaat komen, maar ook voor wat er na het einde komen gaat en komen kan.
Omarmen we gezamenlijk het ongemak om samen zo comfortabel mogelijk naar de laatste adem toe te gaan laten.
Samen gaan we naar een mooi en waardig afscheid van het leven, in vertrouwen dat het einde ook een einde aan het lijden betekent.

Samen nemen we afscheid van het leven en omarmen de dood om de herinneringen die achterblijven te koesteren in ons hart en voort te laten leven in onze gedachten en harten.

De dood, het moment waar het leven een herinnering wordt.