Weer eentje uit de wijkzorg periode.

Dagelijks liep ik door de wijk en ging ik langs de cliënten.

Op een gegeven moment ging ik op pad met een speakertje(leuke weetje is dat datzelfde speakertje mee verhuist is naar mijn nieuwe werkplek en daar nu dienst doet voor de dagelijkse dosis muziek)

Een van mijn cliënten was helemaal dol op ja zuster nee zuster, maar het leukste vond zij Twips, twips.

Tweemaal per week kwamen we om te helpen douchen, mw was best gevorderd in de dementie en douchen was voor haar een feestje maar zonder ons was het niet meer veilig.

Dat douchefeestje maakten we af met echte muziek, de “twips” inclusief het bijhorende dansje met de handen dus op de heupen, dan op de bips en een scharmante schud met de bips van links naar rechts…heel goed voor de motoriek en geloof het of niet…ook voor de balans!

Al kan ik niet zingen….toch zongen we beiden uit volle borst mee in de badkamer. Van twips, naar ja zuster nee zuster, in een rijtuigje en Hendrik Haan heeft de kraan open laten staan.

En als afsluiter deden we hé kopje koffie…en als ze toevallig de laatste op mijn route was, ging die gepaard met een echte kop koffie!

Wel was het uitkijken geblazen als we de douche uit gingen, want dansen en douchen is echt wel een risico, dus zingen deden we in de douche, dansen deden we vervolgens door de kamer.

Samen met de muziek kwamen de herinneringen boven van de kinderen die hiernaar keken op tv, dan meededen met de liedjes en hun eigen toneelstukjes maakten.

Mw genoot telkens opnieuw (en ik met haar mee) van de muziek en ik kreeg van haar de bijnaam muziekzuster.