Een bewoner met een complexe combinatie tussen een delier en eindstadium dementie ligt in bed, komt er niet meer zelfstandig uit en heeft de bedhekken omhoog voor haar veiligheid en gevoel van geborgenheid op haar eigen verzoek.

Zelf opstaan kan dus niet. Nu gaat regelmatig het uit bed alarm af, maar dat gebeurd omdat ze zich omdraait, niks ernstigs dus.

Maar toen ineens om 7.30 terwijl ik haar medicatie aan het voorbereiden ben gaat dit keer niet haar uit bed alarm af, maar dit keer gaat ineens de in woonkamer alarm af….nou….die zorgde wel voor wat paniek gezien mw haar delier en wetende dat ze ondanks haar eigen verzoek voor de bedhekken wel soms de benen over het hek doet….dus met de medicatie in mijn handen, het zweet in mijn haren en een hart dat uit mijn borstkas bonst maak ik dat ik naar haar kamer kom.

Ondertussen blijf ik mijzelf overtuigen dat het niet kan door te zeggen tegen mijzelf….dit kan niet, dit kan niet dit kan niet…..tot ik in de kamer ben…hier zit mw nog gewoon braaf maar wel rechtop in bed met een blij gezicht mij aan te kijken en zegt ohhhhww wat ben ik blij jou te zien lieverd, Ik wil uit bed! l

Inmiddels is mijn hartslag gekelderd en gerustgesteld dat mw niet zelf uit bed gekomen is…help ik haar in de kleren.

Maar man wat waren dit een paar zenuwslopende minuten….en dat door een storing in het systeem…..ach ja techniek is mooi, maar gelukkig hebben we onze eigen ogen als backup.