(niet heel recent)
Sommige mensen laten een speciale indruk achter.
Zo 1 van onze bewoonsters.
Als client in de wijkzorg leerde ik haar kennen, ze hield er een eenzaam en bijzondere levensstijl op na.
Wonend een eindje buiten de bebouwde kom en behoorlijk eenzaam.
Ze had haar man verloren, haar honden die inmiddels overleden waren waren haar alles geweest.
Er waren kinderen maar daar was het contact al heel lang mee verbroken.
Ze woonde alleen op een plek waar hygiene ver te zoeken was en was een echte verzamelaar.

Ik kwam er geregeld want we ondersteunden haar bij de medicatie en daar kwam op den duur individuele begeleiding bij.
Mw hield van dieren, buiten zijn, natuur, breien en gezelschap.

De individuele begeleiding bestond vaak uit een boodschapje doen samen en het noodzakelijke huishoudelijk werk want dat deed ze zelf niet meer.
later kwam er de noodzaak om te verhuizen naar een beschermde woonomgeving. Mw dacht daar anders over en vond het vreselijk.

Toch werd de verpleegafdeling haar thuis en de verzorging en medebewoners werden haar nieuwe familie. Ze stond onder bewind en familie kwam niet, enkel haar buurvrouw kwam op bezoek af en toe.

Toen ik op mijn nieuw werkplek kwam, kwam ik haar weer tegen, ze woonde waar ik werkte.
ze herkende mij niet meer, en ik ook haar bijna niet meer want zij was vreselijk afgevallen.
Nou kon ze best wat gewicht kwijt maar dit was een beetje te veel van het goede.
Een hele tijd heb ik nog lol met haar gehad Een goed gesprek kwam er niet meer van want mw was niet meer in staat zich goed te verwoorden helaas.

Wel was ze nog steeds gek op dieren en breien, zo ook mijn kwarteltjes waar ze liefdevol ruime tijd mee op schoot zat. Hier genoot ze zichtbaar van.

Tijdens mijn zomervakantie ging ze ineens heel slecht, ze was gevallen en haar normaal al aanwezige pijn was ondraaglijk geworden.
Morfine werd ingezet en hier leek ze eerst van op te knappen, helaas was dat van korte duur.
de morfine werd opgehoogd, en uiteindelijk kwam daar de palliatieve sedatie.

Lieve …
Je was alleen.
Alleen in je bed, wij waren je zorg, familie en bezoek.
De buurvrouw kwam afscheid nemen en verder was je echt helemaal alleen.
Geen kinderen, geen telefoontjes hoe het met je ging, geen aandacht van de mensen die bij jou hoorden.
Geen bezoekjes aan de dieren meer en je laatste wens om bij de boerderij te gaan kijken is ook niet meer gelukt.
Wel hebben we je nog kunnen vertellen dat we kippen op de afdeling hadden gekregen. Iets dat jij graag had willen zien maar niet meer gelukt is.
Je stierf…. stilletjes en alleen.
Zonder dierbaren, zonder eer, zonder liefde van de mensen die jij eigenlijk zo graag wilde zien.
Nu is dat nog tot daar aan toe, enkel was zelfs na jouw overlijden niemand daar, geen familie, geen vrienden, enkel wij de zorg.
De uitvaardmaatschappij haalde jou op, je kamer werd in stilte geleegd vanaf een afstand geregeld.
Met stille trom verdween jij uit het leven. Weg alsof je nooit had mogen bestaan.

Lieverd ik hoop dat je de rust gevonden hebt, eindelijk pijnvrij op een mooie plek gekomen bent vol liefde en samen met je geliefde dieren.
Je was een bijzonder en liefdevol mensje. Het was een eer jouw zorgverlener te zijn
Dankjewel dat je er was!