We hadden net geluncht en ik was de tafel aan het leegruimen.
1 van de bewoners was wat later aan tafel gekomen ivm toiletbezoek…tja, dat is iets dat op latere leeftijd dus ook tijdens de lunch moet.
Deze bewoner kreeg nog de medicatie en terwijl ik die geef schuift een bewoonster een netjes in elkaar gevouwen placemat in de vorm van een hoedje naar mij toe.
Dat hoedje belandde op de andere bewoner zijn hoofd, gevolgd met een liedje waar hij zelf mee begon en we met zijn allen mee meezongen;

Een, twee, drie, vier
Hoedje van, hoedje van
Een, twee, drie, vier
Hoedje van papier
Heb je dan geen hoedje meer
Maak er één van bordpapier
Eén, twee, drie, vier
Hoedje van papier
Een, twee, drie, vier
Hoedje van, hoedje van
Een, twee, drie, vier
Hoedje van papier
En als het hoedje dan niet past
Zetten we ’t in de glazenkast
Een, twee, drie, vier
Hoedje van papier

Waar een papieren placemat al niet goed voor is 😉