Daar zit je dan. Je pet staat zeker weten de verkeerde kant op, je bent doodop en moe en wil absoluut niks.
Het is rond het middageten en jij hebt er duidelijk geen zin in. Je kinderen zijn aanwezig en ik moet ondanks dat je niet wil toch een verwoede poging doen jou je medicatie te geven.

Je laat eigenlijk duidelijk merken dat je ze niet wilt.
Als ik met de lepel met pruimenmoes en medicatie aankom waarbij ik net gezegd heb ” kijk eens hier is je pilletje met pruimenmoes” gaat ondanks dat ik anders verwacht toch je mond open. Het verbaasd mij….tot….je vol overgave de pruimenmoes met medicatie uit je mond laat spetteren…vanaf dat moment ben ik bezaaid met een nieuwe decoratie die perfect past bij mijn paarse uniformjasje…namelijk pruimenmoes met witte pillenpoederspikkels!
Je kinderen worden enerzijds wat gefrustreerd om je gedrag, een van hun wil het zelf proberen dus komt bij je zitten, neemt de lepel ter hadn en zegt ” kijk eens mams, ik ben het, ik heb hier je medicijnen voor je met pruimenmoes.
Wederom gaat je mond netjes open….en….wederom spetter je vol overgave de pruimenmoes met medicatie eruit…dit keer is 1 van je kinderen de gespikkelde schuldige.

De kinderen kijken mij aan, enerzijds de wanhoop omdat je zo tegenwerkt en duidelijk niet jezelf bent, maar kijkend naar onze pruimenspetterkleding schieten we toch allemaal in de lach en zeggen….een duidelijkere nee gaan we niet krijgen!
De boodschap is duidelijk…jij wilt niks, ik doe nog verwoede pogingen met flinke tussenpozen maar je mond blijft hermetisch gesloten en je laat je frustratie heel duidelijk zien, wil gooien, probeert jezelf van tafel te duwen.

Je kinderen besluiten de situatie te laten rusten en nemen afscheid met een kus en spreken de hoop uit dat het nog lukt.
Mij lukte het niet meer, dus ik vroeg een collega om het nog te proberen iets later omdat soms een ander gezicht soms wonderen kan verrichten. Gelukkig heeft mijn collega met een engelen geduld en een flinke tijd aan spiegelen en daarmee deescaleren meer geduld.
Uiteindelijk is de pruimenmoes, met wat er nog over is aan medicatie toch opgegeten…daarna was het ook echt helemaal klaar, jij wlde weer naar bed.
We hebben je weer lekker naar bed gebracht met een knuffel en lekker ingestopt onder de deken….en zodra je hoofd op je kussen lag….was jij al weer in dromenland.

Mij lukte het niet meer, dus ik vroeg een collega om het nog te proberen iets later omdat soms een ander gezicht soms wonderen kan verrichten. Gelukkig heeft mijn collega met een engelen geduld en een flinke tijd aan spiegelen en daarmee deescaleren meer geduld.
Uiteindelijk is de pruimenmoes, met wat er nog over is aan medicatie toch opgegeten…daarna was het ook echt helemaal klaar, jij wlde weer naar bed.
We hebben je weer lekker naar bed gebracht met een knuffel en lekker ingestopt onder de deken….en zodra je hoofd op je kussen lag….was jij al weer in dromenland.