Daar sta je in je deuropening. je laat hiermee zien dat je naar het toilet moet, door met je broek en inco op je enkels in de deuropening te melden dat je hulp nodig hebt. je kan nog prima zelf naar het toilet maar, je weet het niet meer dat je het zelf kan dus steevast vraag je om hulp.
Je weet dat je broek dan naar beneden moet, en je onderbroek, je vergeet dat je naar de badkamer moet ipv naar de woonkamer. Even een instructie om naar de wc te gaan en meestal ga je dan alsnog zelf, we moeten je wel eerst goed overtuigen dat je het echt zelf kan…jij bent namelijk echt heel erg overtuigd dat je het niet goed kan.
Het is ook best lastig, je bent duidelijk erg gestructureerd geweest altijd, hebt je eigen rituelen, structuren en manieren ontwikkeld die jou hielpen overeind te blijven in de maatschappij. Je hebt je eigen leven zo opgebouwd dat je met jouw “manieren” kon leven in een voor jou toch ingewikkelde maatschappij.
Afwijken van die manieren, structuren en copingsmechanismen resulteerd in paniek, angst en onzekerheid bij jou. tegenwoordig noemen we jouw manier, vooral neurodivers, je past binnen bepaalde diagnostische hokjes….maar vroeger…hadden ze geen diagnostische hokjes dus was je gewoon een erg gestructureerde persoonlijkheid die zijn eigen pad voer.
En nu zit je in een verpleeghuis, iedere zorgverlener heeft eigen gewoontes, eigen manieren om jou te helpen en wijken af van jou gewoontes.
De hulp gaat met veel gezucht en gesteun, en vooral veel frustratie.
Van onderen wassen op bed….met steevast een zucht bij het zien van de washand, nee he, dan wordt ik weer nat, dat komt nooit goed! Zelf draaien, maar altijd effe wachten hoor, rustig aan.
Een val heeft jou onzeker gemaakt, soms herrinner je je de val, dan durf je niet meer op te staan, na overtuiging en motivatie, lukt het altijd toch.
Hemd aan, maar het overhemd moet wel tot bovenaan dicht hoor zuster, anders zie je mijn hemd en dat is lelijk.
steunkousen, inco en (meestal jogging)broek aan en dan de schoenen, standaard onder luid gemopper maak ik het klittenband los, maar jij bent overtuigd dat ik hem niet strak genoeg meer kan doen en wil dus eigenlijk de schoenen dicht laten en dat we met schoenlepel stoeien om je schoenen aan te doen….gelukkig kan ik je telkens weer laten zien dat ik echt je schoenen weer strak genoeg dicht kan doen.
Alles is aan, je haren gaan we kammen., je verteld precies welke kam we moeten hebben, hij ligt op je tafeltje bij je stoel, we moeten de grote pakken, absoluut niet de kleine hoor!
Ohw dat gaat helemaal fout! de scheiding moet in het midden! nee hoor dat kan jij toch niet!
Na een beetje water in de haren en wat geduld zit dan toch echt die scheiding netjes in het midden en zeg je….je hebt mij goed geholpen hoor, dankjewel, met een wat ongemakkelijke lach.
Eenmaal aan de ontbijttafel….zuster…kijk eens…ik heb deze, mijn steunkousen, die moeten nog uit he, wilt u mijn steunkousen uit doen?….nee die gaan om 20.00 weer uit, de avond zuster doet dat weer.
Weet u dat zeker zuster want ze zullen het vast vergeten.
Nee hoor het komt helemaal goed…..maar toch deze vraag herhaalt zich dagelijks nog meer keer dan ik tellen kan op 2 handen.

En toch…dit ben jij, jezelf op alle fronten, zolang jij je veilig voelt, kan je onze diversiteit aan. Langzaamaan, wordt onze structuur, onze gewoonten, onze werkwijze jouw veilige basis, want wat jou niet meer lukt, lukt ons wel.

Jouw gevoel van veiligheid geeft je je gevoel van thuis zijn. Jouw thuis in ons verpleeghuis.