In mijn tijd in de wijkzorg had ik een cliënt, vaak wat negatief zoder dat ze zich er bewust van was en graat mager.

Dagelijks droeg ze de gevolgen van dat CVA zonder dat ze daar nog plezier uit het leven leek te halen. Ze wilde graag praten, maar praten viel haar moeizaam, dus dat kostte tijd. Tijd die we meestal niet zo hadden sommige mensen begrepen haar gewoon niet en enkel als je haar leerde kennen snapte je haar en verstond je haar. Zelf had ze weinig te vertellen, ze was altijd thuis, was best eenzaam maar had ondanks haar gevoel van eenzaamheid een enorme familie vol support om haar heen.

Wel genoot ze enorm van onze werelden als zorgverleners, wat ons behelste, wat we meemaakten, oprechte interesse in onze levens, niet iedere zorgverlener is daar zo open in dus niet altijd gespreksvoer.

Wij kwamen voor de medicatiecontrole en af en toe douchen als ze dat ook daadwerkelijk wilde….ze wilde eigenlijk alleen bij die mensen douchen die haar het zelf lieten doen, met een leuke gezellige kwebbel over wat er in de wereld gebeurde.

Omdat ze regelmatig rond mijn pauze moment gepland was, reed ik op een gegeven moment als ze op mijn route stond langs de ijsboer waar ik toch al langs reed, want die pauze die deelde ik graag met haar, zo hadden we samen een gezellig kletsmoment, met medicatie, ijs, koffie en een hoop lol over mijn kids, dingen in de wereld, de vogeltjes in het nestje bij haar balkon en alles waar we het maar over konden hebben.

Sommige mensen zijn blij met kleine dingen, en ik, ik genoot samen met haar van haar zorgmoment, en mijn koffie, lunch of middag pauze.

En ondertussen werkten we zo aan een vrolijker en minder eenzaam gevoel voor haar.
soms is er geen “zorg” nodig, soms is welzijn eigenlijk veel waardevoller.

En voor iedereen die nu denkt…pauze is voor jezelf….ja klopt, dus ik bepaal ook met wie ik mijn pauze deel, en die deelde ik vaak toch met mijn cliënten, gewoon omdat ik dat zelf wilde 😉