In de wijkzorg hadden we ooit een client die we ondersteunden met douchen.

Dit keer was ik de gene, dus ik naar haar toe, ze had door een tia niet veel zelfinzicht meer maar was ook bang om te douchen.

Hulpmiddelen was ze niet van, vond ze niet nodig want ze kon het prima zelf.

De douche ging aan en ze deed idd alles zelf.

Tot het mis ging, ze stond bij de kraan en ging haar haren afspoelen onder de kraan. Ze deed haar hoofd achterover en daardoor verliest ze haar balans. Chips…Ik heb denk ik nog nooit zo snel opgesprongen want voor ik het doorhad…stond ik daar…bij haar onder de douche, hartje winter en doorweekt omdat ik haar opving.

Blij was ze enkel niet want nu was haar hele badkamer drijfnat, en ze was er van overtuigd toendertijd dat ze niet viel, dat ze zich prima redden kon en dat ik overdreef door haar op te vangen 🙈

Thuis ben ik gauw warme kleren aan gaan doen want drijfnat met -3 is geen fijne werktemperatuur🥶

Ik heb daar toen maar een grens gesteld, de volgende keer stond ik met een douchestoel voor haar deur en 2 keuzes…of ze gaat zittend douchen…of ik ga weer en ze doucht zelf.

De keuze werd toch maar de douchestoel…en ze was er helemaal blij mee.

Ik ook, want mijn rug waardeerd een veilige douche😅