Ooit liep ik stage, in een verzorgingshuis.
Ik was echt nog een jonkie, ik gok een jaar of 16 en had van de zorgwereld helemaal nog geen kaas gegeten.
Ik maakte voor het eerst kennis met naakt….met andere vormen dan een glad slank lijf, andere gerbuiken dan ik thuis had, andere geloven, andere communicatie vormen en ja ook voor het eerst maakte ik kennis met dementie en lichamelijke afscheiding anders en op andere plekken dan van mijzelf en in de gebruikelijke plaatsen.
Ik was niet in de jongens, en een naakte man anders dan mijn vader als ik hem per ongeluk spotte in de badkamer was nog niet bij mij voorbij gekomen…..ja noem mij maar wereldvreemd eigenlijk dus.
Daar moest ik voor het eerst mensen wassen, aankleden, bedden opmaken eten geven en….verschonen.
Nou ik geloof niet dat ik heel happy was. Op sommige fronten, ik vergeet nooit weer de eerste man die ik ging helpen wassen….. dat ging goed, gezicht rug armen…nou zuster dat mag best een beetje steviger ik ben geen pluis paardenbloem die bij aanraking uit elkaar valt(dhr was een kolonel geweest). Als je niet kan wassen dan ga je maar een andere zuster halen.
Dus zo geschiede….iets steviger….dat was beter….maar ja…toen kwam ik bij de schaamstreek uit….hij was even vergeten te melden dat ik daar iets zachter moest doen juist…dus ik ging dat wassen, lekker stevig….
Nou geloof mij mijnheer kon jodelen, vloeken en gelukkig was ik slank, flexibel en snel want ik denk dat ik anders uit het raam gevlogen was.
#Gv%$@dnehw#hwg&%$vj auuauuaauuuwwwww!
Zoals je al raad….meneer hielp mij dagelijks herinneren dat ik dáár zachtjes moest doen…..en ik…ik heb geleerd…dat ik dar deel eerst door mijn cliënten zelf laat wassen, ik heb geleerd dat  het zachtjes moet, en dat ik het zachtjes kan, maar dat een cliënt het zelf het beste voelt🙈