We zitten met zijn allen aan tafel voor de lunch, iedereen heeft een broodje en 1 van mijn bewoners die is duidelijk afgeleid al kan ik gedurende een tijdje niet vinden waardoor.

We maken een praatje, ik help haar meermaals herinneren dat ze een hapje moet eten maar ze zegt wel ja, maar neemt geen enkele hap.

Na een tijdje staat ze op zonder ook maar 1 hap op te hebben en loopt naar het raam waar een stoel en een tafeltje staat. Ze pakt de schaal met decoratie van de tafel en loopt naar een medebewoonster waar ze goede vriendinnen mee is geworden op de afdeling.
Ze zegt “hey zeg, help jij mij straks herinneren dat ik ook zo’n schaal koop in het dorp als we samen gaan shoppen?”
De medebewoonster zegt ja hoor doe ik.

De lunch vervolgt zich en het bord gaat eindelijk leeg….en die schaal…is er nooit gekomen, dat shoppen was na de lunch al vergeten (gelukkig want shoppen zonder portemonnee is nog steeds niet ok) en de middag is er gewoon vermaak geweest door bezoek, vrijwilligers en andere gezelligheid….wie heeft er nou shoppen nodig, als je gewoon veel gezelligheid om je heen hebt 😉