Daar sta ik dan, mijn bewoner kwam vrolijk de kamer in, en ging met collega mee voor de ochtendzorg, iets dat hij niet altijd waardeert en dus vaker weigert dan accepteerd.

Ik loop vrolijk langs hem en om hem te passeren raak ik hem ondersteunend aan bij de schouders en zeg tegen hem, ik kom er even langs hoor.

Helaas schrikt mijn bewoner….logisch, ik kom van achteren, kondig mij niet aan en pak hem bij de schouders zonder die aankondiging….mijn bewoner schrikt en raakt uit balans, niet veel maar genoeg om het frustratieniveau tot standje “stoom uit de oren” te laten stijgen.

Mijn bewoner wordt woest, heft zijn arm en met gebalde vuist worden de nodige verwensingen mijn richting op geworpen…tja ik kan het hem niet kwalijk nemen, ik heb hem net flink laten schrikken dus bij iemand met een afwijkende prikkelverwerking is dat een “jantje lacht, jantje huilt” verhaal…er is geen emotie regulatie meer en dus valt dit in de categorie agressie.

Met mijn bewoner woest voor mij en mijn realisatie dat het echt mijn eigen fout is blijf ik bij hem staan, ik merk dat mijn houding veranderd terwijl zijn verwensingen mij overladen. Onbewust maak ik mijn rug recht, kijk mijn bewoner recht in de ogen en bied eerst mijn excuses aan voor het laten schrikken, maar geef met ferme stem erbij aan dat die vuist écht niet nodig is.

Hij kijkt mij aan, boos maar mijn excuus komt aan, gelukkig. Met een opdracht om de vuist naar beneden te doen omdat die echt niet nodig is, omdat ik zo zonder kopstoot ook begrepen heb dat ik een fout gemaakt heb en de mededeling dat een kopstoot die fout niet gaat helpen hier, gaat de arm met vuist naar beneden, mijn bewoner ontspant iets en moppert verder dat ik moet wegwezen met wat verwensingen…al zijn, zijn bewoordingen wat minder netjes, is de bedoeling duidelijk.  

Met mijn collega loopt hij rustig mee verder naar zijn appartement om daar opgefrist te worden. Ik heb het fout gedaan voor dat moment, dus ik mag even niks meer.
Na de zorg door collega komt mijn bewoner weer helemaal neutraal de woonkamer in.

Agressie in de zorg. Het komt best wel voor, meestal uit pure paniek en onmacht. En die onmacht…escaleert pas écht als je als zorgverlener die onmacht mee voelt. De onmacht aanvoert en jouw angst overbrengt naar de gene die al de macht verloren heeft.

Als zorgverlener is de truc om je zelfbeheersing niet te verliezen, je angst niet over te brengen en gepast te de-escaleren. Dit kost zelfvertrouwen, vertrouwen, heel veel zelfbeheersing en begrip van wat er gebeurd, waarom het gebeurd en hoe je het aanpassen kan.

Dit zijn spannende momenten in de zorg waar de een beter in is toegerust dan de ander.
hierom is het belangrijk elkaar als zorgverlener hierin te ondersteunen zodat de situatie veilig opgelost wordt voor iedereen.
Dit is dus waarom je samen werkt.