Ooit in de wijkzorg toen ik net begon en ik steevast veel avonden werkte(die avonden mis ik nog steeds trouwens)….gingen we iedere avond bij 1 dame langs die inmiddels aardig dement was, eenzaam en vooral moeilijk in gedrag. In de avond hielpen we haar veilig naar bed over allemaal kleedjes en door donkere hoekjes langs vele kastjes.
Ja deze dame hield van het volbouwen van kamers en gang.
Op zich prima als je in het licht loopt, maar door het donker toch echt een minder makkelijk iets.
Eenmaal in bed wilde ze dat we eerst alle lampen uit deden en dan naar buiten. Op zich logisch, maar het was dan zo donker dat je je oriëntatie wel kwijtraakte. Op de tast liep je naar buiten….tot ik op een dag mijn knie tegen het kastje naast de deur stootte en vervolgens mijn hoofd tegen de lamp met een flinke vloek en een schreeuw van Auwwww. Mw lag in een deuk want die vond het komisch maar ze maande mij daarna wel voorzichtiger te zijn voor haar antieke kastje…dat dat kastje de gang van een meter zo smal maakte dat er veilig langslopen niet kon was geen excuus, moest ik maar beter opletten.
Nu ben ik absoluut geen nachtkijker, en zeker niet als een lamp net uit is, dan zie ik geen fluit, maar in het vervolg….nam ik wel een zaklamp mee….want die knie…die is een flinke tijd paars en pijnlijk geweest.