Ik kom in de ochtend vroeg bij een dame, denkt nog heel zelfstandig te zijn maar ze dementeerd steeds meer. De badkamer is ondanks dat mw aangeeft regelmatig te douchen weken onaangeroerd(zelfde schoenafdrukken op de vloer, plukjes haar uit de kam en de douchekop ontbreekt).

Ik bel aan maar er wordt niet open gedaan. Ik bel nog een keer…nope geen gehoor, ik klop op het keukenraampje waar het gordijn dicht zit.

Het gordijn beweegt en mw spiekt door een kiertje. 

Ik zwaai maar ze doet gauw het gordijn weer dicht. Ik klop nog een keer. Ik hoor haar rommelen bij de deur, hij gaat op een kier en ze vraagt wat ik kom doen.

Ik zeg dat ik van de thuiszorg ben en vraag of het goed gaat. Ze bromt ja, wie heeft je gestuurd? Het gaat goed hier hoor, vervolgend hoor ik een enorme klap. 

Van schrik vraag ik wat dat was en of het écht goed gaat. Ze zegt ja hoor dat was de ladder.

Ik zeg op mijn beurt, maar lieverd je was toch zelf niet op de ladder bezig hoop ik? Nee hoor kom maar kijken. Om mij binnen te laten haalt ze eerst de ladder weg, dan de stofzuiger, dan een krukje, dan een stoel en ze verschuift een kastje. 

Op mijn vraag waarom ze zo veel voor de deur heeft staan zegt ze….”anders komen er vreemde kerels binnen als ik slaap want dat gebeurt vaker”….en die vreemde kerel…dat bleek gewoon een familielid…enkel herkende zij ze niet meer.