Dring dring.

De wijktelefoon gaat, een lieve dame aan de telefoon van de persoonsalarm centrale.

Ja ik heb een wat bijzondere oproep van een meneer waar ik niet weet hoe serieus ik die moet nemen.

Ik zeg, nou vertel, vandaag verbaast niks mij meer.

De dame begint: 

Nou ik heb een meneer aan de alarmering gehad die beweert dat hij onder schot gevangen gehouden wordt door chinezen en dat ze wat van hem willen maar hij weet niet wat en dat hij graag de politie wil spreken. De meneer vertelde ook dat er vannochtend een dame van de zorg geweest is (ikzelf) die geholpen heeft want toen waren ze even weg, maar ze zijn nu weer terug en ik hoop dat zij ze weer weg weet te krijgen…. ze vervolgt, ik durf het eigenlijk niet te geloven maar weet jij toevallig meer en moet ik de politie bellen of ga jij kijken omdat meneer in de war is?

Ik slaak een diepe zucht van opluchting want idd deze meneer is flink in de war door zijn dementie icm diabetes en had het die ochtend over mensen in zijn huis, die ik niet zag maar aldus meneer waren ze er zeker….ik stel haar gerust met een korte uitleg en ga erheen, zij houd de lijn daar open en ik kan dan de alarmering bij meneer uitmelden.

Met ondanks de wetenschap dat meneer echt erg verward is, dat is hij regelmatig maar dit keer echt heel erg…rij ik flink met de gaspedaal ingedrukt en hart kloppend in mijn keel, want je weet maar nooit, naar meneer toe.

Eenmaal daar….

Tref ik meneer, doorweekte broek en in paniek vanwege de chinezen “die voor mij weggevlucht zijn aldus meneer” aan….nee geen chinezen, geen kogels en ook geen lange messen en zwaarden…gewoon een meneer met natte broek en een enorme hoge bloedsuikerspiegel….

Na een goed geruststellend gesprek, een douchebeurt, schone kleding en een beetje extra insuline na overleg met een weekend arts….kan dhr er met een voetbalwedstrijd op tv weer tegenaan….

2 uur later dan het telefoontje vervolg ik mijn route en mijn hart is weer uit mijn keel.