Vandaag is het al weer 3 jaar terug op 4 januari hoorde ik dat ik écht hartpatiënt ben…of eigenlijk vaatpatiënt.

Al jaren had ik vage klachten, al waren de klachten zeker niet vaag, lieten ze zich duidelijk en bij herhaling zien…..wist tot deze dag niemand wat nu de oorzaak was.

De dag na kerst in mijn vakantie kreeg ik een ziekenhuis belletje of ik toevallig 4 januari al kon komen voor mijn coronaire functie onderzoek….niet wetende wat er volgde maar de gedachte dat ik toch “vrij” was….zei ik ja, is prima. De post was niet snel genoeg om de informatie over het onderzoek op tijd te leveren dus deze dag was 1 grote verassing…tja dat bleek iets minder handig. Na onderzoek mocht ik 4 dagen niks doen met mijn arm (oeps…dacht ik…even om denken dat ik werk meld dat ik een paar dagen uit de running ben want ik zou binnen die dagen weer starten).

Het onderzoek ging ik eigenlijk heel ontspannen in…immers wat je niet weet…kun je je ook niet druk om maken.
dat was maar goed ook, want er kwamen wat complicaties. De vaten sloegen dicht zodra de “catheter”er in ging en je de functietest was nog niet eens gestart.

Ondanks dat op beeld zichtbaar was dat mijn hart wat afweek…vond het ecg het heel normaal in eerste instantie….later niet meer…dus diagnose bevestigt…

Na de test, eindelijk na jaren klachten een diagnose, of eigenlijk een dubbele zelfs en kennelijk is de ene er al vanaf mijn jeugd.

Coronaire vaatdysfunctie met coronaire spasmen van 93% sluiting van de ader en een myocard bridge. De bridge…die zit er al vanaf de geboorte. De rest is er al lang maar onbekend hoe lang.

Al was er enige opluchting kwam er een flink staartje, er was toch wel wat meer complicatie dan gedacht en ik had ruim 7 maanden revalidatie nodig om weer ok te zijn en mijn werk weer te kunnen doen….met een hoop support van veel lieve mensen en collega’s die mij er doorheen gesleept hebben want ja….kennelijk doet zo iets ook emotioneel iets met je, ook al wil je daar als patiënt niet aan op dat moment.

Inmiddels ben ik al wat jaartjes weer up en running en heb ik meer energie dan ik ooit had….onder medicatietijd dan want zonder of als het uitgewerkt is….gaan mijn oogjes dicht en kruip ik onder de wol 😉

Maar ieder jaar op deze dag herinner ik mij toch weer even aan het geluk van mijn vernieuwde leven als gevolg van de diagnose….ja ik heb kwaal, maar in tegenstelling tot voor mijn diagnose, kan ik er nu mee leven, heb ik geleerd er mee om te gaan en mijn grenzen te bewaken en respecteren.

Dus ik vier vandaag de verjaardag van mijn diagnose, mijn vernieuwde leven die mij de regie over mijn leven heeft gegeven.