In de wijkzorg hadden wij een dame, klein tenger en ruim 90+.
Ze woonde nog altijd thuis, en had een aardig netwerk ondanks dat zij nooit kinderen had gehad. In de avond brachten we haar naar bed, deden het licht uit en de deur dicht.

Op het einde voelde mw duidelijk haar einde naderen.
Ze was moe, eten wilde niet meer en de pacemaker deed met regelmaat zijn werk bleek achteraf.

Op een avond bracht ik haar naar bed en ze was eigenlijk bang om te gaan slapen.
Samen spraken we eventjes over wat haar bezig hield.
En eigenlijk was dat vooral haar naderende dood.

Zo kwamen we samen op een prachtig gesprek over de dood, dat ze daar weer al haar overleden geliefden zou gaan zien, haar echtgenoot en haar hond die ze samen met haar man gehad heeft.

Ze sprak over vele mooie herinneringen en eindigde daarna met maar ik ga jullie wel missen hoor mijn engelen.

Blijf je nog eventjes bij mij tot ik slaap?
Wetend dat mw altijd sliep zodra ze haar kussen raakte zei ik uiteraard, is goed, ga maar slapen lieverd en hopelijk tot morgen.