Een van onze wijkzorg cliënten kreeg wekelijks een kapster aan huis.
Mw was erg tevreden over deze kapster en maakte altijd iets moois van mw haar haar.
mevrouw haar haar werd omdat er nog maar erg weinig haar was netjes getoupeerd zodat het nog ergens op leek en dan achter op het hoofd als een plat knotje met 2 schuifspeldjes vastgezet.
Ze zag er altijd prachtig en kenmerkend uit.

Maar toen had de kapster 3 weken vakantie…tja dat hoort er nu eenmaal ook bij dus tijdelijk kwam er iemand anders.

De eerste keer dat deze geweest was en ik bij mevrouw kwam schrok ik me de rambam want daar waar mevrouw altijd met haar deftige haar klaar zat voor onze hulp zat het haar er nu bij alsof mevrouw verandert was in tante Sidonia…..
Voorzichtig vroeg ik mw. hoe de nieuwe kapster beviel en dat wat ik dacht bleek te kloppen want mevrouw barstte uit in woede over hoe vreselijk haar haar zat.

Ik zeg tegen haar, nou ik ben geen kapster, maar zal ik eens een poging wagen het haar weer een beetje in model te brengen?

Zou je dat willen doen vroeg mevrouw met de tranen in de ogen?
Natuurlijk doe ik dat dus daar stond ik, heel rap mevrouw haar standaar zorg eerst te doen om haar vervolgens in de stoel te zetten en te starten met een stukje touperen, knotje achterop ipv bovenop het hoofd en ja….ik herkende mevrouw weer.

Mw keek in de spiegel en gaf een knuffel als dankjewel.

En zo stonden we iedere week als de kapster was geweest dat langer duurde door omstandigheden dan de 3 weken en hielpen we mevrouw aan haar “eigen”kapsel