1 van onze bewoners is wat minder ter been, de knieën doen pijn. 

Pijn is een heel goede motivator voor passieviteit en vooral blijven zitten omdat opstaan gewoon geen pretje is. 

Vandaag toen de meeste bewoners op bed lagen ging mijn bewoner fietsen op de stoelfiets die zij heeft. Ondertussen heb ik gestifzuigd en terwijl ik bezig was bedacht ik ineens…tja eigenlijk logisch dat de pijn toeneemt. Van dagelijks een of meerdere wandelingen vanuit thuissituatie ging ze naar ons verpleeghuis en heeft ze ontdekt dat lopen voorkomen kan worden.

Daar wilde ik toch eens verandering in brengen dus na het stofzuigen heb ik mijn bewoner uitgenodigd om mee te wandelen. Eerst de ene gang heen en weer en toen door naar de andere woonkamer en een welverdiende wandelpauze, vervolgens na een kopje koffie terug naar de eigen gezamelijke woonkamer. 

Naar buiten had ze niet zien zitten, veel te koud, maar binnen vond ze wel fijn zei ze. Dus volgende keer als ik er ben gaan we weer voor dat rondje en we noemen het therapeutisch wandelen. En als  de zon schijnt dan hebben we afgesproken de tuin te trotseren. Veel verder kan ook niet, want ik moet uiteraard binnen piepbereik van het wifisignaal blijven om oproepbaar te zijn.