Daar staat mijn bewoner, in de deuropening, eindelijk wakker.

Het enige wat hij draagt is een joggingbroek en sloffen, niks daaronder en niks er boven.

Al is het op de afdeling een ruime 24 graden, zie ik dat hij kippenvel heeft.

Ik zeg hem, hey je ziet er wel wat fris uit zo, ga je mee lekker even wassen en wat warms aan trekken?

Mijn bewoner zegt ja is goed terwijl ik denk, yes….want ik had al gelezen dat het al weer een paar dagen niet gelukt was om te wassen en de details zal ik jullie daaron besparen….

Al goed, mijn bewoner gaat zitten en zegt even bijkomen, dus ik geef aan dat de broek wel even uit moet,anders kunnen we niet een schone aan doen.

Mijn bewoner is kennelijk van gedachten verandert en zegt nee, dat doe ik wel als ik zin heb….daar ging mijn zegen….

Dus ik zeg oke, ik kom straks wel terug.

Bij terugkomst is het oke ja hoor je mag wassen, bij de mededeling dat mijn bewoner mag gaan staan komt er wederom weerstand…nee wegwezen(oke ik zeg het iets netter dan hij) ik moet eerst effe bijkomen…. 

Oke zeg ik, ik kom straks weer terug….

Nou om een lang verhaal niet té lang te maken….dit riedeltje herhaalde zich nog 4 keer, toen kwam mijn bewoner weer naar de gang.

Ik begon weer opnieuw en zeg ohw kom, voor we kunnen eten moeten we wel even een schone broek aan en een net overhemd.

Mijn bewoner zegt he ja (met een vloek erachteraan) laten we dat maar doen!

Dus daar ging ik, voor het eerst sinds enkele dagen is hij weer schoongepoetst en ruikt weer fris. Zonder details te geven….dat was heel hard nodig.

Het ging wel met wat gevloek, maar dat is oke, dat was niet persoonlijk bedoeld maar een pure uiting van ongemak en frustratie….hierna kon mijn bewoner lekker naar het welverdiende ontbijt.