Onze bewoner die vaak toch de zorg érg spannend lijkt te vinden en een verstoorde gevoelsbeleving heeft hebben we met zijn 2en gewassen.
Ik en collega.
Dat was even schakelen, zowel voor hem als voor ons.
Daar waar we begonnen op bed schreeuwde hij het al bij de eerste washand streken uit alsof hij pijn had. Een hoop gevloek en geschreeuw en bij navragen…bleek hij de washand te koud te vinden, niet pijn dus maar kou.
Mijn collega was aan het wassen en ik leidde af. Mijn collega heeft wat warmer water gepakt en ging na toestemming rustig verder, maar toch vloog onze bewoner mijn collega bijna aan, in een oogwenk pakte ik de handen van mijn bewoner en hield ze tegen, mijn bewoner pakte mijn handen hierop ook stevig beet ging er mee met zijn armen schudden, keek woest en schreeuwde en vloekte het uit. De rust keerde terug na even stoppen en  rustig praten en op een relativerende manier zeg ik “maar er gebeurt nu helemaal niks” waarop hij zegt ja jij houd mijn handen vast en tegen, waarop ik antwoord, ja en jij de mijne. Onze bewoner kijkt me aan en denkt kennelijk “oh verdomd” en laat de handen ontspannen. De rust keert terug maar van achteren moet nog gewassen. Draaien in bed lukt niet zelfstandig van de spanning, op de rand van het bed gaan zitten wel. Dus, bovenlijf verder, zonder al te veel moeite op de bedrand. Ondertussen komt er een liedje voorbij en die leid af.
De muziek stond al even aan maar hij had voor het eerst de rust en focus om het ook te horen.
Hier gebruik van makend, heb ik nadat alle schone kleren aan zijn, uitgelegd dat we zo samen gaan staan, hij mag mijn handen vasthouden en samen gaan we sterk als een beer staan. En dan gaat collega het van onderen verder poetsen.
Onze bewoner vind het spannend en zegt, maar dan val ik! Na een geruststelling dat ik hem écht niet ga laten vallen zegt hij Ok!
Samen staan we en hij schreeuwt 1 keer en daarna met een berg aan complimenten hoe goed hij het wel niet doet, begint hij te zingen….in een rijtuigie helemaal naar Vinkeveen. We zingen samen, ook al is er een ander nummer te horen vanaf mijn telefoon, mijn bewoner leid het liedje.
Het stelt hem gerust.
Dat lied herhaalt zich tot de zorg afgerond is en daarna…gaat de trotse sterke knuffelbeer bewoner mee naar de woonkamer.
Schoon(zo veel mogelijk dan) fris ruikend naar een berg parfum die mijn neus nog de rest van de dag volgen zal en in schone kleren aan het ontbijt.

Dit zijn 1 van de moeilijke momenten in de zorg, zorg die bergen aan tijd kosten, zorg die je niet “even” doet. Zorg die je niet éven tussendoor doet.
Dit is zorg die niet in een budget te passen valt, dit is passende zorg, zorg die je uit compassie doet maar ook uit noodzaak.
Dit is begeleidingszorg. Zorg die vraagt om welzijn, compassie, geduld, rust, vertrouwen en heel veel aanpassingsvermogen.

Dit is complexe zorg.