Nee, soms lukt ie gewoon echt niet, dan heeft je bewoner gewoon een hele andere visie dan jij.

Dus ja ik had zo’n dag.

Terwijl we bij een andere bewoner bezig waren, was mijn andere bewoner die je echt onderscheppen moet om uberhaubt iets te kunnen beginnen al aanbeland in de woonkamer, zat zonder incontinentiebroekje, in de gewone lange broek en bovenkleding aan tafel…toen nog droog.

Ondanks meermaals vragen om mee te gaan om een incontinentiebroekje aan te trekken bleef het een forse NEE ik ga niet mee (de rest van de woorden typen we maar niet).

Uiteraard een kwartier later…hadden we een lokale overstroming onder de stoel…maar het verschonen….dat bleef een heel harde nee.

Daar waar soms een muziekje, zingen, dansen, gek doen en tijd in ons voordeel werken, hadden we nu echte het kortste eind.

Uiteindelijk kreeg een van onze verpleegkundigen onze bewoner dus mee de gezamenlijke woonkamer uit. en mee naar bed. verschonen liet deze bewoner nog steeds niet toe, maar in ieder geval was de bewoner niet meer in de gezamenlijke woonkamer.

Later nog meermaals een poging gedaan om mijn bewoner te overtuigen om te wassen en verschonen, maar zonder resultaat.

Uiteindelijk kwam de avonddienst en die vertelde ik het minder fijne nieuws dat deze bewoner vanavond nog wat extra zorg nodig zou hebben. nooit leuk om ochtendzorg over te moeten dragen aan de avonddienst maar onze dag trukendoos was echt leeg.

En terwijl ik de overdracht gedaan heb….wie komt er daar aanlopen denk je…juist onze bewoner…die om hulp komt vragen, compleet doorweekt met een mooi nat stappen spoor…nee niet fijn, maar ja daar gingen we samen. Avonddienst en ik zelf nog even, zo kon ik toch mijn ochtendzorg nog even afmaken en hadden we zo weer een zo schoon als toegelaten bewoner, dit keer met incobroekje en droge kleren…en daarna een weer schone afdeling…. dus soms….komen de dingen gewoon écht pas goed als je het eigenlijk opgegeven hebt.