Ja zo voelt het echt wel een beetje momenteel.

Met 1 of 2 krukken strompel ik door het leven door mijn tuin ongevalletje.

Ja ook werken ging gewoon door, die medicatie geven heb ik geen benen voor nodig, een stoel werkt prima.

Voor zorg aan het bed heb ik voldoende steun aan het bed enkel bukken, zijwaartse draai bewegingen en buigen….dat vind mijn been niet tof.

Ondanks dat ben ik gewoon gaan werken afgelopen week.

En toch merk ik nu thuis dat ik echt toch beperkt ben.

Boodschappen lukken niet op krukken, auto rijden lukt weer wel, fietsen ook zolang mijn linker been de kracht zet…maar de trap op en af is een flinke opgave. Iedere stap die ik nu maak wordt ondersteund door mijn armen en een coorectie in mijn bekken en linker been tijdens lopen. Daar waar normaal enkel het ene been voor het andere gaat, is het lopen nu een proces geworden waarbij wordt gerekend, berekend, gemeten, gebalanceerd en voorbereid en is het een proces waar hele lijf mee doet, iets dat ik inmiddels merk dat het dus ook een berg aan energie kost.

De was krijg ik zelf niet naar de wasmachine getilt, naar beneden gaat de was met zwaartekracht…van een gecoördineerde stap voor stap de trap af in de wasmand, is dat nu een proces van een gerichte worp naar beneden zodat ik het beneden zittend naar de kamer kan schuiven, opvouwen en 1 voor 1 op kan ruimen.

Iedere taak die je normaal “effe” doet…duurt nu gewoon een eeuwigheid.

En al kan ik echt een hoop gewoon nog, kost het dubbel de energie omdat mijn hele lijf mee moet werken en 3 of 4 dubbel de tijd.

De krukken maken het lopen wel snel inmiddels, maar ook vermoeiend.

Gelukkig helpen mijn mannen goed met wat ze kunnen en hebben hun wel de kracht om snel even dingen te doen…maar het voelt afhankelijk…iets dat de bewoners op mijn werk met regelmaat zullen ervaren. 

En ook iets…dat nou niet echt de voorkeur heeft van de mens heb ik inmiddels wel door.

Helemaal stilzitten is overigens ook geen optie, dan is het ongemak vooral groter.

Dus langzaam maar gestaag gaan we door. 

En nu leer ik toch weer even hoe het is om beperkt te zijn net als mijn bewoners, om een stapje terug te moeten doen en een eind te moeten vertragen.

Vertragen doe ik in mijn werk uiteraard met regelmaat, maar dit is toch een andere vorm van vertragen dan tijdens het werk. Het verschil tussen mijn bewoner en ik is nu vooral dat het voor mij een tijdelijk proces is…onze bewoners zitten er helaas doorgaans aan vast.