Hebben jullie niks te doen voor ons hier?
Het antwoord wordt niet op gewacht en de vraag wordt gevolgd door een schelle “prrrriieeeet prrrrriiiieeetttt héy, wij vervelen ons hoor, hebben jullie niks te doen voor ons?!”

1 van onze bewoners heeft haar hele leven van alles aan huishoudelijke taken gedaan als kind zijnde, het gaf haar het enige gevoel van waarde in een moeilijke oorlogstijd en na oorlogse tijd. Zij maakte schoon.
Dit is voor haar een gewoonte geworden en ik ben overtuigd dat haar huishouden altijd picobello geweest moest zijn want het is voor haar haar verkapte eigenwaarde geworden lijkt het wel.
Dus niks doen is uit den boze en in een verpleeghuis zitten en alleen maar breien vervult duidelijk niet de behoefte aan zingeving.
Mijn bewoner ziet zorgen voor anderen als zingeving, dus ze is op zoek naar haar ouders om voor te zorgen, op zoek naar kinderen om voor te zorgen(nee kinderen zijn niet volwassen dus). En ze wil dus ook voor haar medebewoners zorgen. Die mogen zich ook niet vervelen dus komt ze vragen om dingen voor haar medebewoners om te doen…deze zitten dan te dutten of te ontspannen en dat ziet zij aan voor verveling….haar medebewoners enkel niet. Dit zorgt dus voor wat wrijving soms.

Maar goed terug naar de vraag….we hebben net de lunch gehad, vaatwasser, gedraaid, alles bijgevuld en ondertussen de kippen gevoerd dus in een split second zeg ik dat alles al gedaan is. En dan zie ik ineens dat ze aardappels eten vanavond.
Dus….ik pak de aardappels, een schilmesje en een pan en vraag of ze wil helpen aardappels schillen.

Als antwoord krijg ik “ja hoor, maar is dat alles wat er te doen is? heb je niet meer?”
Ik stel haar gerust en zeg, als deze geschild zijn kijken we samen verder wat er nog meer te doen is.
Ze gaat zitten en zit gemoedelijk de aardappels te schillen.
Eenmaal klaar met schillen….is het koffietijd, dus we dronken met zijn allen koffie met een koekje…en verveling heb ik haar niet meer over gehoord gelukkig.